نکات مهم برای راهنمایی در یادآوری محفوظات جزء هفت:
توجه: مطمئنا دانستن ترجمه ، مفاهیم، تفسیر و شان نزول آیات بهترین راهنما برای یادآوری آیات است ولی راههای میان بری برای خودم در نظر گرفتم که شاید به دردتون بخوره:
*-ص162: آخرین کلمه آیه 94 "بالباساء و الضراء لعلهم یضرعون"می باشد که در اصل یتضرعون بوده ولی تاء به به ضاد بدل و ادغام شده ولی آخرین کلمه آیه 42 سوره انعام " بالباساء و الضراء لعلهم یتضرعون" می باشد و تغییری نکرده است .
*-ص163:در سوره اعراف پس از نقل داستان اقوام گذشته در این آیه می فرماید : این شهرهاست که ما خبرهای آنرا بر تو نقل کردیم. ترجمه آیه را به خاطر بسپارید.
*-ص171: تشابه آیات در این صفحه با آیات دیگر باعث شده که تلاوت آن از حفظ تمرین بیشتری داشته باشیم :
- آیه 160 با آیات 60 و 57 بقره
-آیه 161 جمله " و کلوا منها حیث شئتم و قولوا... " با آیه 19 اعراف جمله "فکلا من حیث شئتما و لا تقربا..." ، آیه 58 سوره بقره جمله "فکلوا منها حیث شئتم رغدا و ادخلوا..." و آیه 35 بقره جمله "وکلا منها رغدا حیث شئتما و لا تقربا..." با وجود اینکه چهارچوب جمله مشابه است در محتوا تفاوتهایی دارد که هنگام تلاوت بایستی دقت نمود .
-انتهای آیات 161 اعراف و 58 بقره دقت شود .
-تفاوتهای آیه 162 با آیه 59 بقره .
*-ص172: اتهای آیات 165 و 163 جمله " بما کانوا یفسقون" است که بایستی دقت شود و شک نکرد.
*-ص177: انتهای آیه 7 و آیه 8 شبیه است با تکرار و دقت به معنا تثبیت شود .
*-ص179: جملات انتهای آیات 17 " ان الله سمیع علیم " و 19 " و ان الله مع المومنین " با دقت به اعراب تکرار و تمرین شود .
*-ص181: با توجه به وزن جملات پایانی آیات 39 و 40 ، تلاوت پایان آیه 39" فان الله بما یعملون بصیر" (که کلمه بصیر و نصیر در آیه بعد بر وزن فعیل هستند) از حفظ بدون اشکال می شود .
مفاهیم :
*-ص163: آیه 96: و اگر اهل شهرها و آبادىها ایمان مىآوردند و پرهیزکارى پیشه مىکردند، یقیناً [درهاىِ] برکاتى از آسمان و زمین را بر آنان مىگشودیم، ولى [آیات الهى و پیامبران را] تکذیب کردند، ما هم آنان را به کیفر اعمالى که همواره مرتکب مىشدند [به عذابى سخت] گرفتیم. (96)
*-ص172:آیه 170 : و آنان که به کتاب [آسمانى] چنگ مىزنند [و عملًا به آیاتش پاى بندند] و نماز را بر پا داشتهاند [داراى پاداشند] یقیناً ما پاداش اصلاح گران را ضایع نمىکنیم. (170)
*-ص176:آیه 204: و هنگامى که قرآن خوانده شود، به آن گوش فرا دهید و سکوت کنید تا مشمول رحمت شوید. (204)
*-ص179: آیات 20 الی 29
اى اهل ایمان! از خدا و پیامبرش اطاعت کنید و در حالى که [سخنان بر حقّ او را] مىشنوید، از او روى نگردانید. (20)
و مانند کسانى نباشید که [از روى تظاهر] گفتند: شنیدیم در حالى که [از روى حقیقت] نمىشنوند. (21)
قطعاً بدترین جُنبندگان نزد خدا، کرانِ [از شنیدن حق] و لالانِ [از گفتن حق] هستند که [کلام حق را] نمىاندیشند! (22)
اگر خدا [نسبت به پذیرفتن هدایت، شایستگى و] خیرى در آنان مىدید، یقیناً ایشان را شنوا [ى حقایق و معارف] مىکرد، و اگر [با لجبازى و عنادى که فعلًا دارند] آنان را شنوا کند، باز اعراض کنان روى [از حق] مىگردانند. (23)
اى اهل ایمان! هنگامى که خدا و پیامبرش شما را به حقایقى که به شما [حیات معنوى و] زندگى [واقعى] مىبخشد، دعوت مىکنند اجابت کنید، و بدانید که خدا میان آدمى و دلش حایل و مانع مىشود [تا حق را باطل و باطل را حق مپندارد] و مسلماً همه شما به سوى او گردآورى خواهید شد. (24)
و از عذابى [که نتیجه گناه، فساد، نزاع، اختلاف و ترک امر به معروف و نهى از منکر است] بپرهیزید، [عذابى] که فقط به ستمکاران از شما نمىرسد [بلکه وقتى نازل شود، همه را فرا مىگیرد، ستمکاران را به خاطر ستم و اهل ایمان را به سبب اختلاف و نزاع و ترک امر به معروف و نهى از منکر] و بدانید که خدا سخت کیفر است. (25)
و یاد کنید هنگامى را که شما در زمین گروهى اندک بودید، و ناتوان و زبون شمرده مىشدید، و همواره مىترسیدید که مردم [مشرک و کافر] شما را بربایند [تا شکنجه و آزار دهند ونابود کنند] پس خدا شما را [در شهر مدینه] جاى داد و با یاریش نیرومندتان ساخت، و از [نعمت هاى] پاکیزهاش به شما روزى بخشید تا سپاسگزارى کنید. (26)
اى اهل ایمان! [با فاش کردنِ اسرار و جاسوسى براى دشمن] به خدا و پیامبر خیانت نکنید، و به امانتهاى میان خود هم خیانت نورزید، در حالى که مىدانید [خیانت، عملى بسیار زشت است.] (27)
و بدانید که اموال و فرزندانتان فقط وسیله آزمایش شماست، وخداست که پاداشى بزرگ نزد اوست. (28)
اى اهل ایمان! اگر [در همه امورتان] از خدا پروا کنید، براى شما [بینایى و بصیرتى ویژه] براى تشخیص حق از باطل قرار مىدهد، و گناهانتان را محو مىکند، و شما را مىآمرزد و خدا داراى فضل بزرگ است. (29)
*-ص180:آیه33: در احادیث آمده است که خداوند به خاطر وجود برخى افراد پاک و علماى ربّانى، سختى و عذاب را از دیگران برمىدارد. چنان که در ماجراى قلع و قمع قوم لوط، حضرت ابراهیم به فرشتگان مأمور عذاب گفت: «إِنَّ فِیها لُوطاً» یعنى آیا با وجود یک مرد خدایى در منطقه، آنجا را نابود مىسازید؟! فرشتگان گفتند: ما مىدانیم که لوط در آنجاست و به او دستور خارج شدن از آنجا را دادهایم. «1» یا حضرت على علیه السلام پس از رحلت پیامبر صلى اللَّه علیه و آله فرمود: یکى از دو امان از میان ما رفت، أمن دیگر را که استغفار است حفظ کنید. (تفسیر نور)